Deze elegante uitgave – met bij elk gedicht een suggestieve foto – kan niets meer zijn dan een opmaat. Om meerdere redenen. Van elke dichteres (die in enkele zinnen voorgesteld wordt) werd maar één gedicht opgenomen, en de eenendertig stemmen behoren tot een koor dat echt wel veel meer leden telt (onder wie hooggestemde solisten) en ook veel diverser is dan wat hier aan bod komt. Alleen Ana Pessoa (1982, die in Brussel woont en werkt), de laatste in de rij, is hier uitdrukkelijker aanwezig: met een beschouwing over (het verschil tussen) proza en poëzie, en met twee gedichten (waarvan één in proza). Een vreemde selectie toch, die ook niet echt wordt verduidelijkt. Wellicht, zo verstout ik mij te zeggen, zijn de teksten voor het interessante Zuca-Magazine gemaakt, dat de promotie van literatuur uit het Portugees op zich neemt, en zijn ze hier bijna als bij toeval in een boek terechtgekomen. De allicht niet weinige lezers die geen vrouwelijke dichters uit Portugal kennen, worden hier summier bediend, en kunnen de smaak te pakken krijgen. Daar blijft het bij. Een gemiste kans.