Daniël Vis (1988) staat niet stil. Na de in verblindend licht gefilmde dystopieën van Insect Redux (2018) en de jachtige abstracties van Het weefsel (2020) lijkt de slamdichter langzaam maar zeker de kracht van de kwetsbaarheid te ontdekken. Zijn nieuwe boek leest als een persoonlijke biecht.