In 1964 debuteerde Lucienne Stassaert met de verhalenbundel De jonkvrouw met de spade. Terugblikkend, verwijlend bij de Souvenirs die haar leven blijvend hebben ingekleurd, noteert zij: ‘Afdalen naar de stilte en op de bodem blijven graven. Dat doe ik nu al jaren met mijn pen’. Voor de lezer van deze ‘aantekeningen in de loop van de tijd’ wordt snel duidelijk dat de creativiteit van Stassaert zich beweegt binnen het spanningsveld van de muziek, het tekenen en schilderen en het schrijven.