The translator is under constant pressure from the conflict between form and meaning. If he attempts to approximate the stylistic qualities of the original, he is likely to sacrifice much of the meaning, while strict adherence to the literal content usually results in considerable loss of the stylistic flavour. (Nida, 1964:2) Wat de vertaalwetenschapper Eugene Nida een constante druk voor de literaire vertaler noemt, is extra van toepassing op de vertaler van poëzie. Algemeen wordt aangenomen dat een van de basiskenmerken van poëzie is dat vorm en inhoud intens met elkaar verweven zijn, een verwevenheid die tot lastige keuzes dwingt, wat Robert Frost bewoog tot zijn beroemde uitspraak over poëzie als ‘what is lost in translation’.