Van jongs af aan heb ik steeds naar een medium gezocht waarin ik mij kan uitdrukken. Eerst was dat de dans, daarna de poëzie. Het schrijven van poëzie verschilt niet veel van het maken van een choreografie. Een eigen danstaal ontwikkelen betekent dat je specifieke ideeën hebt over de manier waarop het lichaam in de ruimte en door de tijd beweegt. Dat is te vergelijken met het schrijven van poëzie: de lege pagina is de ruimte en hoe je de woorden en regels daarin plaatst, met elkaar verbindt, afbreekt etc. is de tijd. Als ik nog een leven had zou ik graag componist willen worden. Muziek is gevoel en klank, en gaat aan dans en taal vooraf. Kortom, ja, ik voel me eerder maker dan vertaler.