Een spervuur van zinnelijke natuurmetaforiek. Een eclectisch landschap waarin het hedendaagse – de digital jungle, de dorre bedrijfscultuur, de globalisering – overlapt met het eeuwenoude en mythische. Een heidense, exuberante seksualiteit die naadloos versmelt met christelijke tradities en mystiek. En ten slotte een grimmig liefdesverhaal als raamwerk, over de ongezonde, zinderende aantrekkingskracht die het vrouwelijke hoofdpersonage bindt aan een gevaarlijke, onberekenbare man. Deze terugkerende elementen van Annemarie Estors (1973) poëtica vormen ook het recept van haar nieuwe bundel, Het overschot (2025).