Het dichterlijke oeuvre van Claude van de Berge vertoonde gedurende de voorbije dertig jaar een zeldzame consistentie. Consistentie betekent echter geen eentonigheid. Met elk nieuw boek zet Van de Berge een stap verder in de zoektocht naar wat in deze bundel de ‘zwanensporen’ heet, de sporen van het volmaakte in ons. Na elke bundel denk je dat de dichter niet meer verder kan, en toch slaagt hij erin een steeds grotere openheid te creëren.