Bij de voorstelling van Shari van Goethems debuut Een man begraaft een boom wees Lies van Gasse erop dat voor een dichter geen onderwerp te hoog of te laag gegrepen is zolang het maar tot poëtische ontroering aanleiding geeft. Voor Van Goethem volstaan in ieder geval de vage contouren van drie naamloze figuren – een vrouw, een man, een kind – om een context te creëren waarin een transformatie van hun onderlinge verstandhouding wordt verbeeld. Die suggestie wordt de lezer meteen aan de hand gedaan in het openingsgedicht, dat als een voorop geplaatste nabeschouwing bij de daaropvolgende gedichten kan worden gelezen: ‘sinds die dag is alles blijven vallen / tot op vandaag. nu alles samenvalt / de aankondiging, het vertrek / en de aankomst die uitblijft’.