Bij alle vormen van discriminatie die tegenwoordig aan de kaak worden gesteld, is er een die in de cultuur regelmatig over het hoofd gezien wordt: agism. Jong-jonger-jongst is inderdaad tegenwoordig een niet te stuiten mantra. Jonge auteurs eisen de sociale media voor zich op, ze verschijnen met hun foto in allerlei bladen, hun werk ligt centraal in de boekhandel. Oudere (laat staan: bejaarde) schrijvers moeten het daarentegen hebben van hun eerdere naambekendheid, en door gaans liggen hun titels ergens onderaan een stapel, te wachten tot laat tijdige bekroning of een overlijdensbericht dat literaire werk even opnieuw tot leven wekt.