In Bart Stoutens (1956) retro spectieve, Japanse briefroman Zonde van de hemel (2024) wordt het hoofd personage Yasujiro door de ik-verteller geportretteerd als ‘de dichter die ik zelf wilde zijn’. In zekere zin gaat het om een spiegelbeeld, dat hij nader omschrijft als ‘gevoelig en begiftigd met emotionele diepgang, afgestemd op de eigen emotie en die van anderen’. Een fraaie typering van de dichter Stouten zelf: zijn empathische artistieke instelling en maatschappelijke betrokkenheid komen telkens weer tot uiting in bundels als Ongehoorde vragen (2013), Redding nabij (2021) en Autocue voor lockdown (2023). Stouten onderzoekt zichzelf onophoudelijk en geeft daarbij zijn zintuigelijke en emotionele zelf bloot. Hoezeer hij tegelijk bewogen wordt door fenomenen als oorlog en vrede, blijkt bij uitstek uit De doden niet meer tellen (2025).