Meteen al in de titel van haar bundel In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen vat Tania Verhelst (1974) samen wat haar voor ogen staat bij het schrijven van poëzie. Het Bijbelse taalidioom (‘in de naam van de vader’, de openingswoorden van het kruisteken dat in de katholieke geloofsritus centraal staat) wordt meteen programmatisch omgebogen en uitgebreid tot de figuur van de moeder (de relatie tussen het ouderpaar zal verder nadrukkelijk aan bod komen) en er is ‘de rondtollende steen’: dat wat zich niet zomaar laat begrijpen. Dat onvatbare heeft ook te maken met de poëtica van Verhelst: haar verzen zijn als zwerfstenen, rondtollend in een universum van gevoelens. Of zoals ze schrijft in het openingsgedicht van de afdeling ‘Phoenix Eye’: ‘het begint bij durven / buitensporig zijn.’
In de naam van de vader, de moeder en een rondtollende steen, de derde bundel van Verhelst, opent met de gelijknamige cyclus van dertien gedichten waarin via bedenkingen van een ik-personage de figuur van de vader en hieraan aansluitend de relatie met de moeder wordt uitgetekend. Via doordacht aangewende herhalingen van verzen of halfverzen laat Verhelst zien hoe alles met alles te maken heeft voor haar. Er is de halfzus (‘mijn zus is half omdat ze uit een andere moeder is gevallen’), er zijn de woedeaanvallen van de vader, die er niet van houdt met zijn naam Jules te worden aangesproken (‘ooit heeft vader zijn naam gegoogeld / hij kwam op een kledinglijn voor mannen / boxershorts met prints van klaver en hartjes’), vader komt ‘uit een oud en adellijk geslacht van herten’, moeder ‘uit een lange wolkentraditie’. Dat levert mooie verzen op, zoals die waarin de ik beschrijft hoe de ouders ooit elkaar hebben gevonden: ‘toen hij omhoog keek, prikte zijn gewei gaatjes in haar buik / waarop zij zachtjes begon te regenen’.
In de tweede afdeling van de bundel gaat het over het verdriet dat weegt op het gezin, zeker dan voor de ik en haar zus: ‘huilen is een ambacht / (…) / het huis huilt zegt hij en hij wijst / naar het vocht op de muren’. In breed aangezette verzen, die in hun uitwerking aanleunen bij het lyrische proza, wordt de moederrol belicht, onder meer in het beklijvende gedicht ‘Penelope’: ‘ik hou van je odysseus echt waar maar dit leven na de oorlog is te klein voor jou / ik ben te klein voor jou’.
Functioneel omgaand met verzen en halfverzen die worden herhaald over de aparte gedichten heen, spaarzaam de kracht van binnen- en eindrijmen aanwendend, bewijst Tania Verhelst dat zij een aparte plaats inneemt in de jongere dichtersgeneratie.