Eugenio Montale is geen gemakkelijke maar wel een noodzakelijke dichter. De lezer moet zich bij de Italiaanse Nobelprijswinnaar moeizaam een weg banen door een dichte tekst. Met de sierlijke hulp van de dichter ondergaat hij daarna een epifanie, een korte openbaring die als een geheim teken in de werkelijkheid (en in het gedicht) verscholen bleek te zitten. Iets zat eerst potdicht en geeft plots uitzicht op een perspectief. De afgelegde weg is even substantieel als de uitkomst.