In Van middernacht tot middernacht van Sara Mychkine (1998), uit het Frans vertaald door Katelijne De Vuyst, schrijft een vrouw – een junk van de beruchte ‘crackheuvel’ (colline du crack) in Parijs – een brief in zeventien delen aan de haar ontnomen baby. Dat is de donkere premisse van een donkere bundel, die tegelijkertijd uit al zijn voegen barst van het licht, van grenzeloze liefde.