Zei dichter Peter Verhelst dat niet ooit tegen dramaturg Paul Slangen? Dat schrijven bestaat uit twee dingen: daadwerkelijk schrijven en uit het raam staren. Ik denk dat er een mooie kern van waarheid in zit, in dat uit het raam staren. Je centrale zenuwstelsel moet flink kalmeren wil je in contact komen met de wat meer onbewuste beelden die in je rondspoken. Werken vanuit een concreet idee is mij tot nu toe nog niet heel erg goed gelukt, moet ik zeggen. Gedichten hebben een ander soort ruimte nodig, een ruimte waarvan ik geneigd ben om die ergens anders te lokaliseren dan in het hoofd. Veel schrijvers hebben het over het onbewuste of over lichamelijke ervaringen. Volgens mij zijn dat allemaal routes die naar een andere bron leiden dan naar de hersenpan. Die ‘staat’ is een mengeling van opgewonden verveling en een soort dromerigheid waar je, met een beetje geluk of pech, best lang in kan blijven hangen. Dan loop je ineens met die staat van zijn door Oostburg of Heerlen de supermarkt in.