sdk Niemand schrijft in een vacuüm, dus ik verzet me niet. Integendeel: ik vind het lezen van andermans werk een verrijking. Schrijven is, wat mij betreft, een groepsportret, een poreuze daad, een voortzetting van of een teruggrijpen naar andere stemmen, een moedermoord of net hagiografie van andere schrijvers. Wat dat betreft noem ik schrijven en lezen in een adem. Als het werk stropt, vertaal ik andermans werk, bijvoorbeeld van Anne Sexton. Ik hoop zo een liefde te hervinden voor een bepaald timbre, de beelden aan te zwengelen. Als dichter vind ik het sowieso erg belangrijk veel en breed te grasduinen, te leren wat je goed vindt en waarom. Wat lezen betreft, wil ik een veelvraat zijn, gulzig. Er bestaat al zoveel, het is goed dat te beseffen. Het maakt het resultaat van mijn schrijven, hoop ik, beter, guller – en het schrijven zelf minder eenzaam, ook.