pv Ik hou ervan een organisch ‘oeuvre’ te schrijven. Soms (Nachtatlas) grijp ik terug naar eerder geschreven teksten (Wij totale vlam) om die verder te laten evolueren, soms (voorbeeld ZON) sla ik een nieuwe weg in, maar altijd organisch, verder bouwend op eerdere aanzetten, of eerdere aanzetten combinerend tot iets nieuws. Niets spectaculairs. Op die manier zal het ‘oeuvre’ een weefsel worden waarin veel elementen naar elkaar verwijzen. En in dat weefsel hebben niet alleen poëziebundels een plek, maar ook romans, theaterstukken en zelfs teksten die nog niet verschenen zijn omdat ik nog niet gevonden heb op welke manier ik ze in de wereld kan zetten. En duizenden bladzijden die misschien nooit hun weg zullen vinden naar een officieel boek, maar die op zich ook al deel uitmaken van dat weefsel.