mgd Ik vind mezelf best een veranderlijke dichter. Als ik bepaalde opvattingen bij mezelf begin te merken over wat ik goede en interessante poëzie vind, dan word ik altijd nieuwsgierig naar het tegenovergestelde, naar datgene wat ik daarmee afwijs. Dat kan soms best subtiel of heel persoonlijk zijn, waardoor de resulterende gedichten misschien niet eens zozeer van de voorgaande afwijken, maar er toch iets in mij is verschoven. Alsof ik telkens probeer iets te maken dat volgens mijn eerdere maatstaven dan ‘slecht’ was, om zo die maatstaven ter discussie te stellen. Soms zou ik willen dat ik langer in dezelfde fase bleef. Soms duurt een bepaalde beweging niet langer dan één of twee gedichten. Maar ik zou het erger vinden om het gevoel te hebben dat ik een script uitvoer, en telkens dezelfde noten aansla omdat ik weet dat daar effect zit, en dat het dan werktuiglijk wordt.