Dit artikel is gratis.

Een poëzie-evenement gemist? Geen zorgen, met de nieuwe rubriek Front Row in Poëziekrant blijf je op de hoogte. In deze rubriek voorzien we een recap, een verslag of een heus recap-gedicht...

Dat poëzie geen luxe is, maar een noodzakelijk onderdeel van de maatschappij, werd zaterdagavond opnieuw duidelijk tijdens de voorstelling Harmony Holiday meets John Coltrane in de Bozar in Brussel.

(c) Harmony Holiday

De avond ging van start met de vertoning van Holidays krachtige poëziefilm Abide with me. In deze 37 minuten-durende film loodst Holiday haar publiek door drie onderbelichte jaren in het leven van de jazzlegende Thelonious Monk, voordat hij een beroemde artiest met een platencontract werd.

Als recensent notities proberen nemen bleek al snel onbegonnen werk. Holiday eist van het begin tot het einde de onverdeelde aandacht van haar publiek op. Met een eindeloze stroom archiefbeelden zuigt ze haar toeschouwers mee in haar verhaal dat een intieme inkijk biedt in het leven van Monk. De sterke aaneenschakeling van beelden wordt begeleid door een ritmisch, door Holiday geschreven, gedicht. De gebiedende stem van Fred Moten (voice-over) die ononderbroken woorden, zinnen en ritme tot een poëziestroom herleidt, dwingt het publiek te luisteren naar wat Harmony te zeggen heeft.

Dat Holiday het gedicht schreef met Motens stem in gedachten is te merken aan de samenhang tussen stem en tekst. Beide elementen hebben elkaar onmiskenbaar nodig om tot een geheel te komen en tillen elkaar tot een hoger niveau.

Wanneer de film na 37 minuten tot een einde komt, blijft het doodstil in de zaal. Het publiek lijkt even tijd nodig te hebben om terug tot zichzelf te komen. Dat is de kracht van poëzie. Het doordringt je, vervult je, wordt een deel van je staat van zijn. Wanneer Holiday samen met Geert Buelens het podium opkomt, breekt het applaus eindelijk los.
In de zaal hangt een gevoel van anticipatie, iedereen voelt dat Harmony een kunstenares is die iets te vertellen heeft.

Daar twijfelt niemand nog aan wanneer ze eenmaal op gang gekomen is. Holiday laat haar publiek nadenken over zaken als de kostprijs die kunstenaars betalen in ruil voor roem, de eindeloze cirkel van idealisering en demonisering van (beroemde) kunstenaars, de invloed die socio-economische toe-eigeningen van kunst op de kunst zelf heeft en de ‘non-sustainable arts economy’ die we bewust en onbewust mee in stand houden.

Wanneer een toeschouwer Holiday vraagt wat volgens haar de invloed van AI op de culturele sector zal zijn, verwacht niemand veel nieuwe inzichten. AI is immers een alomtegenwoordig gespreksonderwerp geworden, er lijkt soms geen ontsnappen meer aan. Maar ook nu weer verrast Harmony met haar antwoord. De kunstsector ZAL de AI-golf overleven en wel omwille van dit ene simpel feit: ‘A machine CANNOT love language and music as much as artists do.’  Nieuwe tijden, zo besluit Harmony, vragen om nieuwe vormen van radicaal verzet. De aanzet geeft ze vanavond alvast gegeven.

 ---

Emma De Poortere (c) Damon De Backer
Emma De Poortere (c) Damon De Backer

Front Row redacteur Emma De Poortere (°2003) verzint en verslindt verhalen al zolang ze zich kan herinneren. Literatuur is voor haar meer dan een interesse, het maakt deel uit van haar dagelijkse functioneren. Fictie, non-fictie, poëzie of spoken word, elke vorm van woordkunst weet bij haar een snaar te raken. Als schrijver ligt haar focus voornamelijk op proza, hoewel er ook af en toe een gedichtje uit haar pen tevoorschijn komt.