Om maar meteen in huis te vallen: de poëzie in Vlaanderen is momenteel dynamisch en veelzijdig, maar haar bestaan is ernstig bedreigd. Ze is provinciaal (in Nederland is ze grotendeels onbekend), ze is nauwelijks zichtbaar in de boekhandel en de bibliotheek, en haar rol blijft zelfs beperkt tot een bestaan aan de zijlijn van de literatuur. Kortom, binnen het huidige maatschappelijke en culturele bestel heeft poëzie haar relevantie grotendeels verloren. Parallel daarmee is ook haar voormalige prestige zwaar aangetast, zowel in de literaire kritiek als bij het lezerspubliek. Dat tanende literaire belang wordt gelukkig deels gecounterd door het feit dat nog steeds veel mensen een beroep doen op gedichten bij cruciale gebeurtenissen in hun leven (geboortes, huwelijken en overlijdens) of als de gestileerde uitdrukking van persoonlijke gevoelens. In geval van nood grijpen inderdaad ook niet-lezers graag terug naar geliefde gedichten of nemen ze zelf creatief de pen ter hand. Het internet en de sociale media hebben de creatie en de verspreiding van dergelijke gebruikslyriek alleszins vergemakkelijkt, en ook het prijsvriendelijke gemak van printing on demand-uitgaven heeft de drempel voor aspirant-dichters fors verlaagd. Zo verschijnen in Vlaanderen alleen al jaarlijks meer dan vijftig dichtbundels, al bereikt het gros daarvan nauwelijks de ruimere buitenwacht (laat staan het officiële literaire circuit). Bijzonder veel nieuwe gedichten dus, maar blijkbaar zit daarop nauwelijks nog iemand echt te wachten.