De gedichten in Harder dan een zee brengen in een volgehouden beweging de evolutie in kaart die de mens heeft gemaakt tot wat hij nu is: van ‘toen wij nog vissen waren’ tot een positiebepaling van het lyrische ik, dat pas in de slotafdeling bestaansrecht lijkt te hebben verworven. De opbouw van de bundel is erg beredeneerd: aan elke afdeling gaat een cursief geplaatst gedicht vooraf dat de aanzet vormt voor de thematische lijn die in de erop volgende gedichten wordt geëxpliciteerd. Gaandeweg de bundel wordt duidelijk dat de ‘zwemmende eendracht’ waarvan ooit sprake moet zijn geweest, heeft moeten wijken voor de aandrang zich terug te trekken binnen de veiligheid van muren, ‘We hesen de zeilen, trokken naar / de zeewerende duinvoet, naar de breed- / geschouderde dijk, naar de gevelstenen / van een huis.’ Wat aanvankelijk nog vanuit een breder perspectief wordt benaderd – Peeters heeft het over de stad, de gemeenschappelijkheid van ervaringen en belevenissen, ‘binnen het geraamte van de stad / bouwen wij onszelf op’ – wordt in de gedichten die hierbij aansluiten nadrukkelijk gericht op het meer individuele. De afdeling ‘muren en breuklijnen’ gaat afwisselend over een man en een vrouw: beiden leven ze in een zelf opgetrokken isolement, ‘Een man gaat elke ochtend op zoek naar een steen / om zijn zorgen van de dag op kwijt te schilderen’, naast hem woont een vrouw, ‘Het huis heeft haar ogen / naar binnen gekeerd, / blind voor de buurman // die elke dag probeert met kleurrijke verf / zwaarte in kracht te veranderen.’. Die aanpak waarin de perspectieven afwisselen, levert de sterkste gedichten van de bundel op, met verzen die in een beheerst aangewende suggestiviteit meer zeggen dan de soms nogal geforceerde verwoording die zwaar doorweegt op de bundel. Over de vrouw luidt het bijvoorbeeld: ‘In haar lichaam leeft een tuin, vinden vogels / hun broedplek en binden bloemen / verlangens aan elkaar.’ En over de man: ‘Hij doolt boven de golven / van een diep verlangen dat wervelt / tussen taal en tekort.’