Ik hoef het u niet te vertellen. U heeft het gezien, niet van dichtbij, maar op foto en video, tussen beelden van zonnige vakanties en recepten om te vermageren, te midden van verhalen over de signalering van een grote bever in Schipluiden, een wereldrecord met een metershoge zonnebloem. Vertellen is niet nodig. Ernaar wijzen is genoeg. Ik weet dat u ze nu voor zich ziet, de mensen die ik bedoel, de kinderen. Wat moet er verteld worden? Overal wordt beschreven wat honger met een mensenlichaam doet, voor wie dat niet weet, omdat ze dat nooit bestudeerd hebben en al helemaal nooit ervaren. Hoe eerst de suiker op gaat, dan het vet, en hoe het lichaam spieren aanvreet en hoe organen uitvallen. Hoeveel geluk hebben we, dat dit ons verteld moet worden. Toch is er hier iets wat niet verteld wordt. Hebben we het hier over iets wat het lichaam doet? Of over iets wat iemand het lichaam aandoet? Overal in deze zonovergoten, donkere tijden zie ik hetzelfde patroon: zien en zwijgen. Beelden zonder context. Zinnen zonder actief onderwerp. ‘Bij de voedseldistributiepunten die onder controle staan van het leger worden dagelijks tientallen Palestijnen gedood.’ Zullen we die zin eens om schrijven naar de actieve modus?