Schrijf je een boek over seksueel geweld dat succes heeft, dan krijg je een zekere status. Je bent meer dan gewoon een overlevende. Door de ervaring op papier te zetten neem je een hogere positie in, je wordt een post-overlevende. Jouw leven staat nu in dienst van vertellen. Aan verhalen komt een eind en daarom gaat men ervan uit dat je klaar bent met het onderwerp. Aan jou is immuniteit tegen seksueel geweld verleend door de macht en de gunst van het publiceren, of door beroemdheid, ik weet het niet. Door deze hogere status kan je nu voor andere vrouwen lezingen over het onderwerp houden. Jouw mening doet ertoe. Dat zijn mijn vermoedens. Wat de echte redenen ook zijn, ik word vaak uitgenodigd om mijn gedachten over het onderwerp te delen tijdens druk bijgewoonde bijeenkomsten. Mensen denken dat ik hun nieuwe inzichten kan verschaffen. Vrouwen die lijken te denken dat ik geen last heb van de angsten die ze hebben en de gevaren die ze lopen. Die uitnodigingen voor lezingen betekenen dat ik af en toe de betrekkelijke veiligheid en voorspelbaarheid van de kleine stad waar ik woon met mijn man Nathan en mijn dochter Seymour moet verlaten.