Om te kunnen schrijven zoek ik naar een staat van zijn waarin ik echt stil kan staan bij de porositeit van het lichaam en de inherente kwetsbaarheid die deze met zich meebrengt. Om ruimte te maken voor die staat van zijn moet ik mezelf losmaken van de druk om te voldoen aan maatschappelijke verwachtingen, bijvoorbeeld over productiviteit. Dat doe ik door ’s ochtends een uur af te bakenen waarin ik niets hoef. Dat klinkt simpel, maar is erg uitdagend: het is steeds opnieuw een zoektocht hoe ik mezelf zover kan brengen dat ik daadwerkelijk geloof dat ik niets hoef. Ik probeer te volgen waar in het moment mijn behoefte ligt. Meestal leidt dat ertoe dat ik muziek ga maken of ga bewegen (oefeningen uit onder meer de mime corporel en gaga). Daar komen dan weer impulsen uit voort die leiden tot tekst.