Bij het lezen van poëzie daal je meestal dieper af in jezelf, omdat je je aan de oppervlakte misgrijpt. Je vermoedt dat daaronder het raadsel verborgen ligt waarvan je zo graag een glimp wilt opvangen. De titel van de nieuwe bundel van Anna Enquist, De onderkant, verwijst naar die onderkant van de werkelijkheid, de plek waar verscholen ligt wat er juist zo toe doet: onze angsten, ons verlies, verdriet, maar ook onze verlangens, dromen, hoop. Niets ontziend laat Enquist de lezer in die diepte duiken en van daaruit onze werkelijkheid beleven. De bundel schrijnt, maar biedt ook troost en mededogen.