Beeldende kunst is, naast de muziek, voor Jo Gisekin (1942) altijd een inspiratiebron geweest op haar poëticale zoektocht. De bundel Een spiegel op uitkijk (2017) was integraal geconcipieerd rond het werk van haar dorpsgenoot Roger Raveel. In het gedicht ‘Het bijna niets’, dat reeds en toentertijd nog met de opdracht ‘voor Roland Jooris’ voorkwam in Dooitijd (2012), heeft zij het over ‘extase van een kosmisch / moment verschalkt in een landschap van oudsher bekend’. Dat Gisekin het gedicht in licht gewijzigde vorm nog eens opneemt in haar recentste bundel Hoe licht vibreert laat aanvoelen hoe intens de belevenis van het Leielandschap bij haar blijft doorwerken.