De poëzie van Stella Bergsma is als de middagzon hoog aan de hemel. Terwijl je met geknepen ogen zit te lezen, geniet je van de gloed en energie die van de pagina’s afstraalt. Ja, je komt ook terecht in een hinderlijk overbelichte wereld, maar dat verlies aan detail wordt goedgemaakt door de dramatische contrastwerking in de nieuwe bundel. Een magistrale stralende zon komt immers met harde slagschaduwen. Bij Bergsma zijn levenslust en doodsverlangen elkaars fotonegatief .