In 2011 kreeg ik in Lissabon uitzonderlijk toegang tot de bibliotheek van de Portugese schrijver Fernando Pessoa (1888–1935), die ondergebracht was in de kelders van de gelijknamige Stichting. Geëmotioneerd stond ik voor de boeken waarvan de dichter eigenhandig de bladzijden had omgeslagen. Ik zag ook een imposante reeks esoterische werken waarin de wereld als een mysterie hoort te verschijnen. De vaststelling dat hij onherroepelijk uit dat raadsel verbannen was, werd de as waarrond Pessoa’s oeuvre draait. Het werd ook het aanvoelen dat in de ‘subjectieve tragedie’ Fausto opdook.