Een poëzie-evenemente gemist? Geen zorgen, met de nieuwe rubriek Front row in Poëziekrant blijf je op de hoogte. In deze rubriek voorzien we een recap, een verslag, of zoals in onderstaand geval een heus recap-gedicht.
Voor deze eerste editie schreef Lotte Lola Vermeer een poëtisch verslag van de Startshow van Poëzieweek.
Arenberg - startshow van de Poëzieweek
28 januari 2026 20u00 - Parterre oneven J 3
Lotte Lola Vermeer - 3 sterren
Nog eens plaatsnemen in pluche zetels voor de poëzie.
Mijn buurvrouw op rechts stuurt nog een laatste wordfeud:
“typerenden”
en ik ben al onder de indruk nog voor de poëzieweek officieel begint.
We kijken naar letters die wegvallen achter pupiters, twee half slappe
planten achter
monitors op de grond. De dichters zullen alle lege stoelen vullen, het
licht wordt juist
afgesteld.
We kunnen blijven vernieuwen, maar wat als vandaag de poëzie
begint?
Dan is het dit:
Het is wc-rollen in strofen onder de oksel steken.
Het is ritmisch een pizza in de oven zwieren,
in metrum tasten naar sleutels in een jaszak,
zonder rijm een handschoen verliezen.
De poëzie is terug te vinden in een diepe broekzak.
Belastingbrieven belanden vlotjes in een versvoet.
Het is uien pellen.
Het is uien aanvullen.
Chat gpt zou het niet kunnen doen want chat gpt kent geen dagen.
Chat gpt heeft geen handen, geen opmerkzame blik, geen filter, geen
gevoel,
het is de mens die ze tot poëzie kan maken.
Een dichter wordt geboren uit zout.
Een dichter kan iets optrekken uit kwatrijnen.
Een dichter verhoudt zich tot techniek.
Misschien kan een dichter zich het best over lepels buigen.
We kunnen ook wakker worden als kakkerlak en dan heel hard
beginnen wenen,
daarvoor hoef je Kafka niet te hebben gelezen.
We kunnen doen alsof.
Ik zag iemand neprook uitblazen, zich druk maken over allerlei
zaken:
een proefschrift over champignons in de stijl van Tolkien, de NAVO-
top, een leeg glas, een leeg hart.
Iets proberen pellen, iets proberen aanvullen.
Misschien kan de poëzie accepteren wat ze is geworden.
Iemand vroeg: wat was de vraag over de samenleving?
Ook zij kan iedere dag weer iets nieuws worden.
Iemand zegt: zelfvernieuwing is een sexy eigenschap.
Ik zat in de zaal, ik zat in een grijpkast, ik zat in iemands hoofd, in
herhaling van iemands
bloed. Er was een knipoog van een dichter en wij applaudisseren in
de stilte na de woorden.
En dan begon het ook daarbuiten:
er verschijnen plots letters op ramen die soms rijmen.
Een week lang kunnen we roerloos in de voortuin staan
staren naar hoe het leven zich ontpopt.
We kunnen gras tellen.
Ons alfabet heeft meer dan 26 letters.
We kunnen verwoorden wat begint en verzinnen wat stopt.
Het mooiste aan de poëzie is dat het overal is, maar je kan het ook
gewoon kopen en soms
krijg je het ergens gratis bij.
Ik geef 3 sterren want poëzie is niet volmaakt, een metamorfose zou
nooit af kunnen zijn.