Een poëzie-evenement gemist? Geen zorgen, met de nieuwe rubriek Front Row in Poëziekrant blijf je op de hoogte. In deze rubriek voorzien we een recap, een verslag of een heus recap-gedicht...
Nacht Van De Poëzie, Utrecht, 3/10/2026
Ik was er, ik ben dichter. Echter, mijn eerste prioriteit lag elders: ik ga de Nacht van de Poëzie vastleggen.
Aanvankelijk dacht ik: ik ga schrijven over de entree van de Nacht, hoe die naar masala uit een van de Tivoli keukens smaakt, over dé ruimte en omliggende ruimten, de ambiance, de dichters, de dichters, de dichters, muzikanten, anderen en anderen. Over de koffiekar, cocktailbar en de frituur waar ‘friet met mayonaise en friet met parmezaan’ werd bereid, die ‘om 2.00 uur dicht ging’ en het ook nog eens plantaardig maakte. Droom ik?
Ik ga de wereld, nee Nederland, nee België, België en Nederland, ik bedoel Nederland en Vlaanderen, schrijven over hoe het was.. Daarvoor maak ik notities, noties… nee, niets! Want dat, dat was aanvankelijk zo.
Daar waar ik nog dacht de tijd aan mijn zijde te hebben, had de Nacht mij al gevonden. Ze nam me mee, de bordessen op en af, langs alle treden, langs poëzies redes, langs marktjes van lange tafels met geserveerde literatuur.
Dé ruimte was de Grote Zaal: grandioos en imposant, misschien wel de enige die de Nacht kon evenaren. ‘Wees niet verdrietig, hier is de Nacht’ was het thema. Die woorden van Antjie Krog verschenen in licht op de balkonrand.
En de dichters, de dichters, de dichters? Ze kwamen en gingen, over grenzen, en lieten achter. Ik nam afscheid van Maarten van der Graaffs beste vriend, ‘dag handen’, werd meegenomen in de ‘orgasme… van… lavendel' van Els Moors. Op de frequentie van de stem van ‘digter’ Antjie Krog was ik geen mens meer, en dat was fijn. Ik raakte in trance van Dean Bowens buigingen, klanken, woorden en kwam dichter tot God en miste mijn vader. Er waren er meer, natuurlijk waren er meer. Ik keek in de spiegel, sloot vriendschappen, rouwde, raakte verliefd, lag in een scheur, verdrong, verdronk, vermeed en verzonk. Ik verzonk in de vraag: is Elmer mijn podium-alter ego - had ik er een kunnen hebben? Een vraag die ik eerder in mijn leven alleen in relatie tot De Jeugd Van Tegenwoordig heb moeten stellen.
De Nacht zag hoe ik bij haar wilde horen, want die omhelzing was alles. Maar de omringende ogen zochten mij, vonden mij, landden op mij. De concullega. Die ene acquirerend redacteur. De agent. De schrijver van heel ver - die steeds dichterbij kwam. Die uitgever bij wie ik wil uitgeven. Droom ik?
‘Ik ben dichter, maar vandaag reporter voor de Poëziekrant.’
‘Leuk!’
En met die woorden werd mij vergeven wat vooral de Nacht allang doorhad.
Ik werd één met de Nacht. Melatonine steeg, de stilte in de steegjes steeg, andere programma’s in Tivoli liepen leeg, maar de poëzie wekte en de entr’actes dichtten de ruimtes vol.
De Nacht bracht humor, lachte mij weg. De Nacht gaf troost. Ik wilde haar echt vastleggen. Voor jullie, maar ook voor mij.
Maar zij was mij voor.
En nu? De Nacht wacht voor de vierenveertigste keer. Op mij, en nu ook op jou.
(Zo ging mijn Nacht).
---
Front Row redacteur Nourelhouda Kassi is het liefst dichter bij jou, zichzelf en tegelijkertijd bij het leven. Vooral met poëzie probeert ze de soms moeizame weg daarheen te verkorten.
