Rond 2016, toen Instagram nog vooral bestond uit foto’s van latte-art en duckface-selfies, verschenen er ineens gedichten op mijn tijdlijn. Ik was geïntrigeerd. Poëzie leek me altijd iets complex. Als student Nederlandse Taal en Cultuur voelde ik me geïntimideerd door de hermetisch gesloten teksten die ik moest analyseren. Ik had besloten dat poëzie misschien gewoon niets voor mij was.