In 2022 ging er een schokgolf door progressief Amerika: het conservatieve Hooggerechtshof draaide Roe v. Wade terug. Deze wet verankerde legale abortus tot de 24e–28e week in de Amerikaanse grondwet. Door het terugdraaien van deze landelijke wetgeving was het aan de staten zelf te bepalen welke restricties ze ten opzichte van abortus wilden opleggen, resulterend in een verbod op abortus in dertien staten. Het is een tendens die andere conservatieve regeringen volgen: zo moeten zwangere vrouwen* in Hongarije eerst naar het hartje van de baby luisteren voor ze voor een abortus mogen kiezen. In Polen werd in 2020 zelfs een verbod op abortus ingevoerd, waarbij abortussen alleen mogen worden uitgevoerd als het leven van de moeder in gevaar is of als de zwangerschap een gevolg is van verkrachting. Hoewel er ook landen zijn waar juist verdere legalisering is ingevoerd, is de sfeer door grote veranderingen in een dominant land als de Verenigde Staten ook in Nederland gespannen. De Dolle Mina’s zijn, bijvoorbeeld, vijfenvijftig jaar na dato terug van weggeweest, inclusief het klassieke ‘baas in eigen buik’-motto met lippenstift op de buiken geschreven. In Nederland is per slot van rekening nog steeds genoeg te doen, de leus ‘haal abortus uit het Wetboek van Strafrecht’ uit de jaren zeventig is bijvoorbeeld nog altijd niet ingewilligd.