In zijn debuutbundel Tot de zon zwelt kiest Pim Cornelussen (1989) voor heldere taal gekoppeld aan intieme beschouwingen. Observaties uit de directe omgeving vormen ongecompliceerde metaforen en houden de gedichten toegankelijk. Hemellichamen, de afwisseling van licht en donker, dag en nacht, en de seizoenen passeren de revue om zowel vergankelijkheid als circulariteit te verbeelden.