Tante Rose werd zestig in november. Ze leidde een hard leven en moest met weinig gelukkig zijn. Daarom heeft ze recht op een groots en duur feest, zodat nog zestig jaar schuld en lijden verzekerd zijn. Als toekomstige generaties terugkijken, zouden ze waarschijnlijk concluderen dat op dit moment de weg naar tegenspoed onherroepelijk ingeslagen werd. Maar we zijn sterk, gebroken mensen die niet vooruit- of terugblikken. Zoals in dat liedje van R.E.M., ‘Stand (in the place where you live)’, we zijn eenvoudig en overdreven optimistisch. We kijken omhoog naar de hemel en omlaag naar onze voeten, en leven voor de dag dat we de ondergrondse lift naar de hemel kunnen nemen.