De notitie-app op mijn telefoon staat vol met opmerkelijke beelden, korte anekdotes, hersenspinsels en gesprekken die ik opving in de openbare ruimte. Daar put ik uit op dagen dat ik daadwerkelijk ga zitten om te schrijven. Pas dan zie ik waar de afgelopen tijd mijn aandacht heen is gegaan. Toen ik dat voor Dobberen deed, bleek ik bijvoorbeeld aanzienlijk veel moeders achter kinderwagens te hebben bestudeerd. Wanneer ik kort iets in mijn telefoon noteer, bevind ik me in een opgewonden staat. Zo van: hier kan ik iets mee! Soms zie ik dan al een hele roman of bundel voor me. Als ik ga zitten om te schrijven poog ik dat gevoel weer aan te zwengelen. Dat lukt lang niet altijd, hoor, maar áls het lukt is het waanzinnig.