Veel van de recente Nederlandstalige poëzie die ik heb gelezen is ofwel erg naar binnen gericht, of erg naar buiten. Zo gaat ‘klimaatpoëzie’ over klimaatverandering en ‘gewone’ poëzie over persoonlijke problemen, moeizaam intermenselijk contact, of esthetische ervaringen. Maar onze relatie met de wereld is intiem en het persoonlijke overstijgt vaak het particuliere. Deze bundel wilde ik schrijven om te laten zien dat wij, als mensen, niet alleen met elkaar samenhangen en van elkaar afh ankelijk zijn, maar dat die afh ankelijkheid, intimiteit en tederheid zich uitstrekken tot ver over de grenzen van onze soort.